Urządzenia sygnalizacji: Różnice pomiędzy wersjami

Z Enkol
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(utworzenie artykułu)
 
 
Linia 12: Linia 12:
 
== Źródła ==
 
== Źródła ==
 
§§99 - 101 - ''Przepisy Eksploatacji Technicznej Kolei (PET)'', Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1956
 
§§99 - 101 - ''Przepisy Eksploatacji Technicznej Kolei (PET)'', Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1956
 +
[[Kategoria:Hasła encyklopedyczne]]
 +
[[Kategoria:Zalążki artykułów]]

Aktualna wersja na dzień 01:18, 30 mar 2012

Urządzenia sygnalizacji - rodzaj urządzeń sterowania ruchem kolejowym służących do podawania sygnałów w celu zapewnienia bezpieczeństwa oraz sprawności ruchu pociągów oraz pracy manewrowej.

Do urządzeń sygnalizacji zalicza się urządzenia i przybory sygnałowe oraz wskaźniki.

Sygnały dzielą się na wzrokowe i słuchowe. Sygnały wzrokowe dzielą się na dzienne i nocne oraz sygnały świetlne dające takie same obrazy sygnałowe zarówno w nocy, jak i w dzień. Sygnały wzrokowe podaje się semaforami, tarczami (manewrowymi, zaporowymi itp.) i przyborami sygnałowymi.

Sygnały słuchowe podaje się ustnie, gwizdawką ustną, lokomotywą, trąbką, syreną, dzwonem i spłonkami.

Wskaźniki zwracają uwagę na niektóre sygnały, wskazują kierunek wjazdu, wyjazdu, miejsca zatrzymania się, granice przetaczania, obowiązek ograniczenia szybkości jazdy, miejsce rozpoczęcia i zaprzestania popychania, uprzedzają o konieczności zwracania uwagi na sygnały, które znajdują się po prawidłowej stronie toru, nakazują danie sygnału Baczność, wykonanie pewnych czynności przez maszynistę lokomotywy, uprzedzają o miejscu ustawienia semafora samoczynnego, wskazują na miejsca na torze, dokąd wolno dojechać taborem. Wskaźniki, które obowiązują wyłącznie przy trakcji elektrycznej uprzedzają o stanie sieci trakcyjnej i wskazują na konieczność wykonania pewnych czynności przez maszynistę.


Źródła[edytuj]

§§99 - 101 - Przepisy Eksploatacji Technicznej Kolei (PET), Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1956