Ostojnica: Różnice pomiędzy wersjami

Z Enkol
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(rozwinięcie)
(popr)
 
(Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
 
'''Ostojnica''' – główna podłużna cześć [[Ostoja|ostoi]]. Mianem ostojnic nazywamy dwie główne podłużne belki (profile stalowe lub drewniane, lub ich zespół) przenoszące większość obciążeń pionowych i podłużnych działających na ostoję.
 
'''Ostojnica''' – główna podłużna cześć [[Ostoja|ostoi]]. Mianem ostojnic nazywamy dwie główne podłużne belki (profile stalowe lub drewniane, lub ich zespół) przenoszące większość obciążeń pionowych i podłużnych działających na ostoję.
  
 
+
W wagonach 2 i 3 osiowych starszej budowy do ostojnic przymocowane są [[Widły maźnicze|widły maźnicze]] i/lub inne elementy prowadzące [[Zestaw kołowy|zestawy kołowe]].
W wagonach 2 i 3 osiowych starszej budowy do ostojnic przymocowane są [[Widły maźnicze]].
 
 
 
  
 
W lokomotywach, o budowie ostojnicowej, ostojnice posiadają wykroje maźnicze odpowiednio do liczby osi prowadzonych w ostoi.
 
W lokomotywach, o budowie ostojnicowej, ostojnice posiadają wykroje maźnicze odpowiednio do liczby osi prowadzonych w ostoi.
 
  
 
W przypadku [[Wózek zwrotny|wózków zwrotnych]] mianem ostojnic nazywamy główne podłużne belki ostoi wózka. Podobnie jak w przypadku ostojnic lokomotyw i wagonów, do ostojnic przymocowane są elementy prowadzące zestawy kołowe.
 
W przypadku [[Wózek zwrotny|wózków zwrotnych]] mianem ostojnic nazywamy główne podłużne belki ostoi wózka. Podobnie jak w przypadku ostojnic lokomotyw i wagonów, do ostojnic przymocowane są elementy prowadzące zestawy kołowe.
Linia 24: Linia 21:
 
* Jan Ucieszyński, ''Ostoje wagonów osobowych''. Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1956,
 
* Jan Ucieszyński, ''Ostoje wagonów osobowych''. Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1956,
 
* Jan Ucieszyński, ''Wózki wagonów osobowych''. Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1958,
 
* Jan Ucieszyński, ''Wózki wagonów osobowych''. Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1958,
* Union Internationale des Chemin de fer, Recueil des termes concernante l'emploi et l'échange du matériel roulant, Tome II - Nomenclature illustrée. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1965
+
* Union Internationale des Chemin de fer, ''Recueil des termes concernante l'emploi et l'échange du matériel roulant, Tome II - Nomenclature illustrée''. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1965
  
 
[[Kategoria:Hasła encyklopedyczne]]
 
[[Kategoria:Hasła encyklopedyczne]]

Aktualna wersja na dzień 06:28, 24 lut 2012

Ostojnica – główna podłużna cześć ostoi. Mianem ostojnic nazywamy dwie główne podłużne belki (profile stalowe lub drewniane, lub ich zespół) przenoszące większość obciążeń pionowych i podłużnych działających na ostoję.

W wagonach 2 i 3 osiowych starszej budowy do ostojnic przymocowane są widły maźnicze i/lub inne elementy prowadzące zestawy kołowe.

W lokomotywach, o budowie ostojnicowej, ostojnice posiadają wykroje maźnicze odpowiednio do liczby osi prowadzonych w ostoi.

W przypadku wózków zwrotnych mianem ostojnic nazywamy główne podłużne belki ostoi wózka. Podobnie jak w przypadku ostojnic lokomotyw i wagonów, do ostojnic przymocowane są elementy prowadzące zestawy kołowe.

Słowniczek[edytuj]

PL: ostojnica

FR: brancard (m) de châssis ; longeron (m)

DE: Längträger (m) ; äusserer

EN: solebar


Źródła[edytuj]

  • Jan Ucieszyński, Ostoje wagonów osobowych. Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1956,
  • Jan Ucieszyński, Wózki wagonów osobowych. Wydawnictwa Komunikacyjne, Warszawa 1958,
  • Union Internationale des Chemin de fer, Recueil des termes concernante l'emploi et l'échange du matériel roulant, Tome II - Nomenclature illustrée. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Warszawa 1965