Fablok 3DL
| 3DL | |
| {{{opis_zdjęcia}}} | |
| Oznaczenie przewoźnika | 3DL |
| Producent | Fablok |
| Lata budowy | 1936-1938 |
| Układ osi | B |
| Rozstaw szyn | 1435 mm |
| Masa służbowa | 25 t |
| Nacisk osi na szyny | 12.5 t |
| Rozstaw osi skrajnych | 2500 mm |
| Średnica kół | 850 mm |
| Długość ze zderzakami | 6920 mm |
| Szerokość | 3000 mm |
| Wysokość | 3100 mm |
| Prędkość konstrukcyjna | 21.1 km/h
|
| Typ silnika spalinowego | Deutz A4M 220 |
| Moc znamionowa | 100 KM |
| Rodzaj przekładni | mechaniczna |
| System hamulca | Mechaniczny; powietrzny niesamoczynny |
| Sterowanie wielokrotne | brak |
| System ogrzewania | brak |
| Inne parametry pojazdu pozostają nieznane. | |
3DL - polska lokomotywa manewrowa małej mocy, wyprodukowana przez zakłady Fablok w Chrzanowie. Jej konstrukcja powstała w oparciu o zakupioną w 1936r. od niemieckiej firmy Deutz licencji na wytwarzanie przekładni mechanicznych z mechanizmem rewersu, skrzynią biegów i napędem przenoszonym na ślepy wał oraz zakupionych 4 lata wcześniej innych dokumentacji. Założeniem konstruktorów było stworzenie lokomotywy do prac manewrowych, o mocy silnika 100 KM, zdolnej pokonywać łuki o promieniu 50 m bez oporów przy wpisywaniu się w nie.
Zakłady Fablok wykonały ostoję (z blachy o grubości 45 mm) i czołownice oraz zawieszenie i odsprężynowanie zestawów kołowych wraz z tymi zestawami, natomiast silnik i przekładnię oraz inne urządzenia sterujące zakupiono od firmy Deutz. Silnik spalinowy typu A4M 220, napędzający lokomotywę, osiągał moc 100 KM przy 1000 obr/min. i był zasilany olejem napędowym. Jego rozruch następował przy użyciu sprężonego powietrza dostarczanego przez dwucylindrową sprężarkę, która obsługiwała również gwizdawkę oraz piasecznice i hamulec niesamoczynny. Moc silnika dało się opcjonalnie zwiększyć o 10 KM przy zwiększeniu dawki paliwa sterowanej przez pompę wtryskową produkcji Bosch. Oświetlenie zewnętrzne lokomotywy składało się z czterech lamp zasilanych z instalacji o napięciu 12V przez prądnicę pomocniczą z wykorzystaniem akumulatora o pojemności 105 Ah. Przeniesienie napędu na zestawy kołowe odbywało się przez ślepy wał i układ połączonych z nim wiązarów.
Łącznie powstało 9 lokomotyw typu 3DL. W 1936r. powstały dwa pierwsze egzemplarze, pozostałe natomiast w roku 1938. Wszystkie trafiły do zakładów przemysłowych o zwiększonym ryzyku pożaru przy użyciu parowozów do tych samych prac. Dalszy los tych lokomotyw i informacje, czy jakieś przetrwały w służbie także w powojennych latach, pozostają na chwilę obecną zagadką.
Źródła
- [1]
- "Lokomotywy spalinowe produkcji polskiej", wyd. WKiŁ, autor: Bogdan Pokropiński