Ls800

Z Enkol
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ls800 (SM42)
Plik:SM42-2355 Lotos kolej.JPG
Lokomotywa SM42-2355 należąca do LOTOS Kolej.
Przewoźnik przemysł, PKP, Przewozy Regionalne (PolRegio)
Oznaczenie przewoźnika Ls800, SM42, SU42, SP42
Producent Fablok Chrzanów
Lata budowy 1965-1992
Układ osi Bo'Bo'
Rozstaw szyn 1435 mm
Masa służbowa 70000 kg
Nacisk osi na szyny 175 kN
Rozstaw osi skrajnych 10100 mm
Średnica kół 1100 mm
Długość ze zderzakami 14240 mm
Szerokość 3173 mm
Wysokość 4400 mm
Prędkość konstrukcyjna 90 km/h
Maksymalna siła pociągowa 228 kN
Typ silnika spalinowego a8C22
Moc znamionowa 588 kW (800 KM)
Zapas paliwa 2840 l
Rodzaj przekładni elektryczna
System hamulca Oerlikon
Sterowanie wielokrotne jest
System ogrzewania brak/jest[1]


Ls800 (SM42)[2] - Lokomotywa zaprojektowana do obsługi ciężkich prac manewrowych, a także do prowadzenia lekkich pociągów towarowych.

Historia[edytuj]

Projekt lokomotywy zrodził się na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Taboru Kolejowego w Poznaniu, przy współpracy z Centralnym Biurem Konstrukcyjnym Silników Spalinowych w Warszawie. W głównym zamierzeniu lokomotywy te miały zastąpić parowozy w ruchu manewrowym, jednak używano je również do prowadzenia lekkich pociągów towarowych i osobowych na szlakach niezelektryfikowanych. Lokomotywy produkowane były w latach 1965-1992 w zakładach Fablok w Chrzanowie. Wyprodukowano 1822 egzemplarze, w tym 1157 lokomotyw dla PKP.

Budowa lokomotywy[edytuj]

Pudło wraz z ostoją osadzone jest na dwóch wózkach dwuosiowych w układzie Bo'Bo'. Cztery silniki trakcyjne LSf-430 o mocy 173 kW, zawieszone są na osiach systemem tramwajowym. W pierwszych typach lokomotyw zastosowano wózki typu 6D z oparciem w układzie bujakowym. Lokomotywy od nr. 521 wyposażone są w lżejsze wózki typu 1LN bez belki bujakowej. W lokomotywie zamontowano polski silnik wysokoprężny a8C22 o mocy 588 kW (800 KM). Silnik połączony jest z prądnicą główną LSPa-740 o mocy 588kW. Pudło lokomotywy składa się z trzech niesymetrycznych części. Największą część pudła zajmuje przedział z silnikiem spalinowym i prądnicą główną, dalej kabina maszynisty a za kabiną przedział z aparaturą elektryczną.

Odmiany i modernizacje[edytuj]

Wraz z lokomotywami Ls800 w latach 1967-1978 powstała ich odmiana 101D (SP42/SU42)[3], przeznaczona do obsługi lekkich pociągów pasażerskich. Różnica jaka występuje miedzy tymi pojazdami jest taka, że w 101D za przedziałem elektrycznym zamontowano kocioł grzewczy typu WB-5 do parowego ogrzewania wagonów. Wyprodukowano i dostarczono dla PKP 268 egzemplarzy tej serii. Kłopoty z obsługą kotłów oraz malejąca liczba wagonów przystosowanych do tego systemu ogrzewania, wymusiła konieczność przeprowadzenia dalszej modernizacji. W latach 1975-1977 w Fabloku przebudowano lokomotywy Ls800, przystosowując je do elektrycznego ogrzewania składu. Zostały wyposażone w system ogrzewania elektrycznego 500V zasilany z prądnicy głównej. W sumie przebudowano i dostarczono dla PKP 39 egzemplarzy lokomotywy, którym przewoźnik nadał oznaczenie SU42. W 2000 roku pozostałe w służbie egzemplarze zostały przebudowane ponownie do wersji Ls800. W latach 1999-2000 w zakładach ZNTK w Nowym Sączu przebudowano 40 egzemplarzy lokomotyw 101D. Przebudowa polegała na usunięciu kotła WB-5 a w jego miejsce zamontowano trójfazowy agregat prądotwórczy, dostarczający prąd o napięciu 3000V do ogrzewania wagonów. Podczas modernizacji lokomotywy otrzymały oznaczenie SU42 oraz numerację 501-540. W 1999r. przebudowano dwie należące do PTKiGK Rybnik lokomotywy SM42 o numerach 2536 i 2197. Nowa seria została oznaczona jako Ls1000. Zmodernizowano dwa egzemplarze oznaczając je: Ls1000-001 i Ls1000-002. Lokomotywa 001 obecnie należy do spółki Dolnośląskie Linie Autobusowe, a 002 do DB Cargo Polska.

Eksploatacja[edytuj]


Galeria[edytuj]







Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy[edytuj]

  1. Tylko w lokomotywach 101D.
  2. Oznaczenie nadane na PKP.
  3. Oznaczenie nadane na PKP